Angst

  • De psychologische kant van make-up

    In 2016 deed ik een challenge voor mezelf: ik droeg een jaar lang geen make-up. Terwijl ik voorheen iedere werkdag make-up opdeed en ook naar feestjes. Tijdens mijn middelbare school tijd vond ik het heel leuk om te experimenteren met make-up en droeg ik dus ook regelmatig make-up. Maar goed, even terug naar het jaar zonder make-up. Het moeilijkste vond ik wel om op de foto te gaan zonder make-up. Er werden professionele foto’s op mijn toenmalig werk bij Radboud Universiteit gemaakt, voor op de website. Maar ik deed het. Studenten zagen mij immers zonder make-up. Ik heb dat jaar 2x een uitzondering gemaakt. Beiden keren om naar een feestje te gaan. Uiteindelijk besloot ik, na iets meer dan een jaar, weer af en toe make-up te dragen. En inmiddels heb ik, op werkdagen, vaker wel dan geen make-up op.

     

    Bijzonder

    Make-up vind ik echt iets bijzonders. Wat het met je doet. Hoe de maatschappij er tegen aankijkt en hoe het verbonden is met ons zelfbeeld. Ik ben dit keer wat dieper gedoken in de psychologische kant van make-up en graag deel ik mijn analyse met jou.

     

    Voor iedereen

    Laat ik voorop stellen dat make-up voor iedereen is. Het is niet gender gebonden. Niemand hoeft make-up te dragen en iedereen mag het. Het is aan jou. Nu dat uit de weg is, wil ik het in deze blog graag hebben over de psychologische kant van make-up. Wat make-up met iemand doet, dus de mentale gevolgen. Het dragen van make-up heeft zowel voor als ook nadelen.

     

    1. Make-up geeft zelfvertrouwen

    Make-up geeft vaak een boost voor je zelfvertrouwen. Je ziet er goed uit. En dat geeft wellicht zelfvertrouwen. Dit voel je en dit straal je uit. Je kunt je minder goede kanten wat verbloemen (zie punt 3) en je sterke kanten wat benadrukken (zie punt 4). Dat is soms ook gewoon heel fijn. Je weet dat je goed uit ziet en daarmee durf je naar buiten te treden. De wereld is soms ook erg hard. Fijn om af en toe een hulpmiddel te hebben.

    “The paint can give you strength, but the confidence has to come from within” – uit ‘Lucifer’, seizoen 6, aflevering 2, Netflix.

     

    1. Make-up geeft een masker

    Je kunt je anders voor doen dat je bent. Soms is dit handig, nodig of helpend. Om even in de rol van iemand anders te kruipen. Maar soms raak je daardoor verder van jezelf vandaan. Wat blijft er van je over als je geen make-up draagt. Je kunt er van afhankelijk raken. Als een bescherming om je heen. Zo had ik een buurvrouw die de deur niet opendeed als ze haar wenkbrauwen nog niet had gedaan.

     

    1. Make-up verbloemt

    Misschien zijn er aspecten die je niet wilt laten zien. Dit hoeft niet alleen in je gezicht te zijn, maar ook ergens anders op je lichaam. Soms wil je bepaalde aspecten niet laten zien en kun je dit verbloemen. Soms heb je geen zin in vragen van anderen. Soms wil je niet opvallen door je uniekheid. Allemaal valide!

    Met make-up kun je dingen bewust verbloemen. De donkere kleur onder mijn ogen en mijn rode wangen (deels door rosacea) zijn de eerste dingen die ik wegwerkt. En als ik een zwart lijntje op mijn bovenste ooglid zet, heb ik gevoel dat mijn hangend ooglid minder opvalt. Oneffenheden kun je met make-up wat onzichtbaar maken. Wat wegmoffelen of neutraliseren.

     

    1. Make-up benadrukt

    Soms wil je juist dingen uitlichten. Je mooie ogen? Je volle lippen? Dingen waar je blij mee bent, trots op bent of die jou ‘jou’ maken. Die wil je benadrukken. Door make-up kun je die uitlichten. De blik van mensen daar naar toe leiden.

     

    1. Make-up is een manier van uitdrukken

    Het is een creatieve manier van uitdrukken wie je bent. Laten zien wat je kunt. Of waar je bij wilt horen. Je kunt alle kanten op. Make-up is daarmee ook een communicatie middel. Wie wil je zijn en wat wil je laten zien? Wat wil je ermee zeggen? Welke kleuren en materialen gebruik je?

     

    1. Make-up is een vak

    Als ik make-up op doe of een make-up professional, dan ziet het er toch echt anders uit. Make-up artist of visagist is een vaardigheid die je onder de knie kunt krijgen door heel veel uren te maken en te oefenen. Maar ook door kennis op te doen van alle menselijke verschillen en hoe je bij ieder mens weer een mooi resultaat kunt krijgen.

    Niet alleen de techniek is een vak, maar ook het stukje van verleiden. Wat je wil je wel laten zien en wat niet? Waar je wil de aandacht op vestigen en benadrukken?

     

    1. Met make-up voelt het als een feestje

    Zoals ik al aangaf, heb ik tijdens mijn jaar zonder make-up 2 keer een uitzondering gemaakt. En beide keren was voor een feestje. Ik merkte dat ik het leuk vond om mezelf op te maken voor een feestje. Net iets uitbundiger dan overdag make-up. Zoals ik ook andere kleren aandeed voor het feestje. Even iets anders. Het hielp om het feestje als iets speciaal te zien. Je optutten en tijd stoppen in je verzorging maakt dat het bijzonder wordt. Ongeacht of het feestje een succes wordt, doe je er wel meer moeite voor.

     

    1. Make-up is een manier van self-care

    Make-up opdoen, maar vooral make-up afdoen is een manier van self-care. Voor jezelf zorgen. Voor je huid zorgen. Even een momentje voor jezelf. Met volle aandacht voor je huid en je gezicht. Het nadeel is wel dat mensen oordelen als je geen make-up op hebt. Alsof je dan NIET voor jezelf zorgt. Dat klopt natuurlijk niet.

     

    1. Make-up is voldoen aan een schoonheidsideaal

    Helaas is het zo dat we allemaal opgegroeid zijn met een bepaald beeld hoe schoonheid eruit ziet. En ergens willen we allemaal aan dit beeld voldoen. En hoewel

    Een gladde, egale huid, zonder oneffenheden of rimpels. Perfecte wenkbrauwen. Grote wimpers, die de nadruk op je ogen leggen. Volle lippen. Symmetrie is ook zo’n zoiets wat erg wordt gewaardeerd. En zo zijn er nog meer normen binnen het huidige schoonheidsideaal. Eigenlijk jammer, want schoonheid zou iets universeels en tijdloos moeten zijn. Iedereen is op zijn/haar/diens eigen manier prachtig. Maar niemand is perfect. En dat we moeten ook helemaal niet willen.

     

    1. Make-up is onderdeel van de consumptiemaatschappij

    Je hebt make-up niet echt nodig, ook al denken we dit wel. Bedrijven die ons door middel van marketing, advertenties en fotobewerking onzeker maken over onszelf zonder make-up. Digitale filters bedrukken hoe je er ook kunt uit zien. En die constante boodschap dat we mooier kunnen zijn, geeft ons het gevoel dat we niet genoeg en dat we make-up nodig hebben om ons goed te voelen.

    Trends zorgen er ook weer voor dat wat je nodig hebt verandert en dat je als je bij wilt blijven, je steeds weer nieuwe producten wilt kopen. Tegenwoordig wordt dit ook nog verkocht door influencers of hebben diezelfde influencers een eigen make-up lijn. Een ander aspect van make-up is dat het vaak niet duurzaam is gemaakt, soms getest op dieren en maar beperkte houdbaarheid heeft, waardoor je het moet vervangen.

     

    1. Make-up is niet goed voor je

    Even los van of het goed is voor je huid en je lijf (I mean, het bevat vaak toxische ingrediënten), is ook een keerzijde aan make-up dragen. Zoals ik al noemde in punt 2, kan make-up je ook helpen. Maar het kan je dus ook in de weg zitten. Dat je de deur niet uitgaat zonder make-up. Of dat je onzeker wordt over jezelf zonder make-up. Of dat je angstig wordt als het regent, waait of warm weer is waardoor je moet zweten. Dat je jouw make-up om de haverklap wilt (moet) checken of het nog goed zit. En dat je in paniek raakt als dit niet zo is. Hetzelfde geldt overigens voor je haar of je kleding. Oftewel: dat je zo bezig bent met jouw buitenkant dat het jouw controle mechanisme wordt. En dat je niet aan de slag gaat met je gevoelens die daar onder zitten: waarom je onzeker bent over jezelf. Hoe heerlijk zou het zijn als jij je goed voelt over jezelf, ongeacht hoe jij eruit ziet en dat die opsmuk niet nodig hebt! En dat je zoveel meer bent dat alleen je uiterlijk.

     

    Belangrijkste wat ik je vandaag wil meegeven is dat niet moet vergeten van jezelf te houden zonder make-up. Je hebt het niet nodig. Je bent prachtig zoals je bent.

     

    Ik ben benieuwd wat je van mijn analyse vindt!

     

    Wil je verder lezen? Dan raad ik je mijn blog over Zelfcompassie  aan.

  • Als een berg tegen opzien

    Een klant zei laatst tegen mij in een coaching sessie dat ie het zo lastig vindt om op te starten na het weekend. En helemaal na de vakantie.
    Hij vindt zijn werk erg leuk, maar hij zag er enorm tegenop om zijn mailbox te openen en alle achterstand te werken.
    Maar hij ervoer het ook als ie geen idee had waar hij moest beginnen, zoals bij een nieuwe taak.

     

    Overweldigd

    Als een berg tegen opzien.

    Allerlei vragen schoten door zijn hoofd.

    ‘Waar begin ik? Hoe begin ik?’

    En ook allerlei belemmeringen kwamen naar boven.

    ‘Dit kan ik helemaal niet. Dit gaat nooit lukken.’

     

     

    Uitstel

    Het liefste zette hij zijn laptop uit en ging wat anders doen. Maar dat kon ie niet maken, vond ie. Dus staarde hij naar het scherm.
    Zodra er een mailtje kan, ging ie daarmee aan de slag. Maar de nieuwe taak liet hij links liggen. Tot weken later hij wel moest; de deadline kwam eraan.


    Gauw ging hij ermee aan de slag, na aansporing van zijn leidinggevende. Toen het af was, baalde hij zelf van het gehaaste werk en de mindere kwaliteit. Hij vond niet dat ie goed werk had geleverd en hij voelde zich niet trots.

     

    Hoge eisen

    Hij zette zulke hoge eisen voor zichzelf, dat hij niet wist waar hij moest beginnen. Hij bevroor. En klapte dicht.
    En achteraf was hij nog steeds streng voor zichzelf.

     

    Lessen

    Twee lessen die we samen hieruit haalden.
    1) Een berg beklimmen doe je ook stap voor stap. Je kunt niet in één keer naar de top.
    2) Mag je wat milder naar jezelf toe zijn? Ook als het niet perfect gaat?


    Acties
    Hij oefent nu om sneller uit de verkramping te komen.
    ▶️Door eerder een collega om hulp te vragen.
    ▶️Door zichzelf te stimuleren te beginnen, al is het maar iets kleins.
    ▶️En ook trots te zijn op zichzelf, dus door successen vaker te delen met anderen en te vieren dat ie het toch maar heeft gedaan.

     

    Waar zie jij als een berg tegenop? En stel je het uit? Of wil je hulp om er mee aan de slag te gaan?

  • Geef jezelf de bevestiging die je nodig hebt

    Deel 3 van drieluik. Check deel 2 Zeg me dat ik het goed doe Of deel 1: Wanneer doe ik het goed?

     

    Ergens nieuw beginnen vind ik altijd rete spannend. Want je weet nog niet wie wie is, waar je moet zijn, wat de cultuur is, en dus weet je de kaders waarin je beweegt nog niet. Deze onduidelijkheid vind ik altijd heel lastig. Dat aftasten en zoeken. Dat het allemaal nog nieuw en niet vertrouwd is. Ik weet dat het wel goed komt, maar spannend vind ik het wel.

     

    Ik wil het graag goed doen

    Ik weet dat dit komt uit de behoefte om het goed te doen. En dan vooral het goed doen in de ogen van een ander. Ik vind het dan ook fijn als iemand zegt: zo doe je het goed. Ik vind te horen krijgen dat ik niet goed doe echt niet leuk. Ik doe zo mijn best. Maar soms zijn er situaties waarin het niet zo zwart-wit is. Waar goed-fout niet zo helder zijn. Werken met mensen is vaak niet zo duidelijk goed-fout. Het is zoeken, proberen, blijven toetsen en corrigeren. Het houdt je scherp, dat wel.

     

    Zoeken naar bevestiging

    Lange tijd was ik erg op zoek naar de bevestiging. Ik wilde heel graag horen dat ik het goed deed. Ik wilde dat mensen om mij heen trots waren. Ik wilde het heel graag goed DOEN. Ik uitte dit door voor anderen te zorgen, ze te beschermen. Klaar staan voor hen. Vaak ten koste van mijzelf. Maar je kunt het niet bij iedereen goed doen. Dat zette mij soms in spagaat. Als ik het bij de een goed deed, deed ik het in de ogen van een ander niet goed.

     

    Heel menselijk

    Het zoeken naar bevestiging is heel menselijk en hebben we allemaal nodig. We hebben het allemaal nodig om te horen dat we goed genoeg zijn, dat ouders trots op ons zijn, dan we het in hun ogen goed doen. Of in de ogen van een leraar. Of van vrienden.

    In de psychologie heet dit: validatie.

     

    Wat is validatie?

    Heel kort gezegd: validatie is de bevestiging dat het goed is. Dat kloppend is. Dat het overeenkomt met de waarheid.

    In de wetenschap betekent het ook: dat de test meet wat het moet meten. Dat het geldig is.

     

    In de psychologie spreken we 2 vormen van validatie: externe en interne validatie.

    Validiteit betekent dan: dat je bevestiging krijgt. Dat je het goede doet.

     

    Wat is externe validatie?

    Externe validatie of externe validiteit betekent dat iemand anders jou bevestiging geeft.

    Dus bijvoorbeeld een complimentje krijgen, een schouderklopje, iemand die je bedankt voor iets wat je hebt gedaan, zegt dat je wat je zei  of deed, diegene heeft geholpen, en ook: tegen een kind zeggen: “goed zo!”.

    Als je ouders trots op je zijn, voor het halen van je diploma, bijvoorbeeld.

    Je bent dus heel erg bezig met anderen, met de buitenwereld. En je bent vaak heel goed in het negeren van je eigen behoeftes, wensen en eigen emoties. Die stond je weg, onderdruk, die lijken er niet toe te doen.

     

    Motivatie & drijfveren

    In de psychologie is validatie ook gekoppeld aan motivatie en drijfveren. Als je merkt dat je dingen doet voor een ander, dan wordt dit ook extrinsieke motivatie genoemd. Je hebt dan altijd druk van buitenaf nodig om iets te doen. Zoals salaris of complimenten.

     

    Patroon

    Externe validatie kan ook een patroon worden. Dat door iets uit het verleden die altijd op zoek bent naar bevestiging en erkenning van anderen. En dat dat het doel is en niet het bijproduct van iets doen of bereiken. Je wilt anderen trots maken, dat is het enige wat er toe doet.

    Dat je dit blijft doen, ook als het niet (meer) helpend is. Maar omdat dit is zoals je het altijd doet.

    Het is interessant om dat te gaan onderzoeken.

     

    Zelfonderzoek

    Stel jezelf de volgende vragen:

    • Aan wiens verwachting wil jij voldoen?
    • Wie wil je trots maken?
    • Van wie wil je bevestiging?
    • Voor wie doe je dit allemaal?

     

    En kijk wat er naar boven komt.

     

    Ik hoorde het niet meer

    Ik merkte ik dat ik, doordat ik zo bezig was met anderen en alles buiten mijzelf, het contact met mijn eigen innerlijke stem verloor. Wat wil ik? Wat maakt mij gelukkig? En wat past bij mij? Ik was erg goed geworden in het negeren van mijn eigen behoeftes. Niet kijken naar wat ik nodig had, maar eerst de ander helpen. Bekenden en onbekenden. Dat ik dan ongemakkelijk was, te laat kwam of iets tekort kwam, deed er niet toe.

     

    Een voorbeeld

    Ik was op het strand. En 2 vrienden wilden gaan zwemmen en niet. Dus ik bood aan om op hun spullen te letten, terwijl ze aan het zwemmen waren. Maar daardoor kon ik niet doen wat ik wilde. Ik was niet vrij om te gaan en staan wat ik wilde doen, want ik had beloofd om op hun spullen te letten. Daar baalde ik achteraf wel van. Gelukkig waren ze maar even weg en gaf ik toen snel aan dat ik wilde gaan wandelen, alleen.

     

    Meer voor mezelf zorgen

    Om weer in contact te komen met mijn innerlijke stem moest ik eerst meer voor mezelf zorgen. Door een business training in Mexico werd ik er door mijn toenmalige businesscoach Steven Zwerink op gewezen dat ik teveel voor anderen zorgde, ten koste van mijzelf.

    Ik kreeg de opdracht om een paar dagen alleen voor mezelf te zorgen. Mijn eigen eten opscheppen (en niet voor iedereen), beginnen met eten (zonder op de anderen te wachten), mijn afwas bij de andere afwas zetten (en niet alles voor iedereen afwassen). Dit voelde mij zo ongemakkelijk, zo egoïstisch.

    Maar toen merkte ik hoe vaak ik de neiging had om voor anderen te zorgen. Ik moest mezelf figuurlijk heel vaak op de vingers tikken, op mijn tong bijten om geen hulp aan te bieden  en op mijn hand zitten, om maar niet omhoog te springen en te gaan helpen. Als iemand om hulp vroeg, mocht ik wel helpen, maar alleen als ik daar tijd, energie, ruimte in, zin voor had. Ik moest echt leren een tikkeltje egoïstisch te zijn, zodat ik beter voor mezelf kon zorgen.

     

    In contact met mijn innerlijke stem

    Zo kon ik weer met mijzelf bezig zijn. Bezig zijn met het gemak en ongemak van een ander, zorgt er voor dat je niet toekomt aan je eigen ongemak. Als je geen tijd maakt om naar je eigen innerlijke stem te luisteren en de stilte op zoekt, dan hoor je alleen de ruis van anderen.

     

    Mijn eigen weg hervinden

    Het was daar ook op het strand dat ik ging voelen dat mijn huwelijk echt niet bij mij paste en dat ik moest gaan scheiden. Zo moeilijk. Maar voor mij de juiste beslissing.

    Ik voelde ook dat ik te lang mijn eigen wensen, dromen, behoeftes, kernwaarden had genegeerd. Ik was zo bezig met goed gevonden te worden door anderen. Mijzelf aanpassen om te voelen dat ik geliefd werd. Mij bewijzen om te horen dat ik het goed deed. Doen wat er van mij verwacht werd. Constant bezig met van alles buiten mijzelf. Wanneer doe ik het goed? Maar daardoor verloor ik mezelf bijna.

     

    Mezelf bevestiging geven

    Ik wilde vanuit mijzelf weten, voelen & bepalen wat goed was, zonder de bevestiging van een ander nodig te hebben. Kon ik mijzelf die bevestiging geven? Of ieder geval, kon ik dingen doen zonder de bevestiging van de ander. Want die doet er niet toe. Kon ik die behoefte loslaten? Kon ik weer gaan vertrouwen op mijn eigen gevoel?

     

    Het begin van het patroon

    Ik zag het patroon door terug te gaan in de tijd: dit is ontstaan in mijn jeugd.

    Niet altijd de liefde en bevestiging gekregen die ik nodig had, niet het gevoel dat ik mezelf mocht zijn en de leegte van toen vulde ik nu op door te zoeken naar bevestiging bij anderen. Maar de leegte vulde nooit en het was een onmogelijk ratrace die nooit stopte.

     

    Het patroon doorbreken

    Ik wilde rust. Innerlijke rust. En ik realiseerde me dat ik dat gemis en pijn moest helen, om verder te kunnen. Zien dat ik goed genoeg ben.

    Er zijn vele dingen die mij hebben geholpen. Therapie, alleen reizen, schrijven, lezen over persoonlijke ontwikkeling, stilte opzoeken, wandelen.

    Maar het proberen los te laten wat anderen van mij vonden was voor mij een hele belangrijke stap.

    Wat daarin o.a. voor mij heeft geholpen is het maken van een fuck-it-list. In een volgende blog zal ik je daar alles over vertellen.

     

    Zit je ook vast in het patroon van bevestiging zoeken bij anderen, die vervolgens nooit komt, maar weet je niet goed hoe die bevestiging aan jezelf kunt geven? Plan dan eens een gratis kennismakingsgesprek met mij of kom naar de coachingsretraite.

  • Zeg me dat ik het goed doe

    Deel 2 van drieluik. Check deel 1 Wanneer doe ik het goed?

     

    Ik schreef een gedicht.

    Voor diegenen die zoeken naar bevestiging, erkenning, waardering.

    Voor mijn (en jouw) jongere ik.

    Ik zie je, ik hoor je, ik waardeer je.

     

    Zeg me dat ik het goed doe

     

    Zeg me dat ik het goed doe.

    Dat ik goed genoeg ben. Dat je trots bent.

    En dat ik je liefde waard ben.

    Bevestig me. Erken me. Zie me.

     

    Wat wil je dat ik doe?

    Ik doe het. Zeg het maar.

    Als je het niet zegt,

    ga ik het toch proberen.

     

    Maar hoe weet ik dan of ik het goed doe?

    En wat als ik een fout maak? Heb ik dan gefaald?

    Wie stel ik dan allemaal teleur?

    O, nee, dat moet ik echt zien te voorkomen.

     

    Ik probeer niet te lastig te zijn.

    Teveel te vragen. Zelfstandig te zijn.

    Het alleen te kunnen. Zonder hulp.

    Zie je dat ik het kan?

     

    Niet zeuren, maar doen.

    Geen watje, gewoon sterk zijn.

    Doorgaan. Hup hup.

    Geen tijd om te treuzelen.

     

    Opschieten. Je gaat te langzaam.

    Stop je tranen weg.

    Je bent toch geen slappeling?

    Zie dat ik sterk ben?

     

    Ik doe echt mijn best.

    Ik probeer verstandig te zijn.

    Te laten zien dat ik het kan.

    Dat je over mij geen zorgen hoeft te maken.

     

    Mijn hoofd is vol.

    Maar ik probeer hard te werken.

    En als dat niet genoeg is, nog harder.

    Nog meer uren erin stoppen.

     

    Doorgaan.

    Stoppen is geen optie.

    Goede punten halen.

    Laten zien dat ik het kan.

     

    Maar ik zal niet in het middelpunt staan.

    Want het kan altijd beter.

    En je hoeft er niet mee te koop te lopen.

    Liever wat meer bescheiden.

     

    Niet teveel aandacht vragen.

    Doen alsof het harde werken vanzelfsprekend is.

    Dat ik dat schouderklopje niet nodig zou hebben.

    Maar ik zou het toch heel graag krijgen.

     

    Ik wil dat je trots op me bent.

    Dat het in jouw ogen het juiste is.

    Dat ik opleef naar wie jij denkt dat ik kan zijn.

    En liefst nog overstijg.

     

    Dat ik succesvol ben.

    Dat je over mij kunt pochen.

    Dan weet ik dat je van mij houdt.

    Maar dat zal ik wel nooit van je horen.

     

    (c) Lonneke Boons, 2022

     


     

    Lees verder in deel 3: Geef jezelf de bevestiging die je nodig hebt.

  • Wanneer doe ik het goed?

    Deel 1 van drieluik. Check deel 2: Zeg me dat ik het goed doe.

     

    Twijfels & onduidelijkheid

    Toen ik nog op de opleiding tot hulpverlener zat, vroeg ik me regelmatig af: wanneer doe ik het nou goed? Hoe weet ik nou of diegene geholpen is met wat ik doe? Hoe weet ik nou of ik het niet erger maak en iemand beschadig?

    Al die twijfels zorgde ervoor dat ik tijdens mijn opleiding, met nog 3 maanden te gaan, serieus overwoog om te stoppen.

    Concreet resultaat

    En precies die onduidelijkheid zorgde er voor dat ik professional organizer wilde worden. Dan kreeg ik concreet resultaat. Het was zichtbaar. Als het opgeruimd was, had ik mijn werk goed gedaan. Ik wilde duidelijkheid en bevestiging. Niet in een grijs gebied, maar zwart-wit. Goed is goed en niet goed is niet goed.

    Zoekende

    Ik was er zo naar op zoek, maar de duidelijkheid kreeg ik nooit. Ik kon blijven zoeken, maar het antwoord op mijn vraag “Wanneer doe ik het nou goed?” kwam nooit.

    Toch leerde ik mezelf daarin te berusten. Omdat ik mij realiseerde dat heel veel dingen niet zwart-wit zijn, niet te meten zijn en dus nooit helemaal duidelijk worden. Sommige dingen weet je gewoon niet meer zekerheid. En dat is spannend.

    Terugkerend

    Nog steeds is het willen van bevestiging een neiging die regelmatig bij mij terugkomt. Ook met de opvoeding van mijn dochtertje vraag mij regelmatig af: is dit wel het juiste? Hoe weet ik nu dat ik het goed doe?

    Ik zie nu dat het graag goed willen doen ook gekoppeld is aan geen fouten willen maken, faalangst en perfectionisme.  Het graag goed willen doen is ook een beschermingsmechanisme. Als de ander aangeeft wanneer ik het goed, kan ik het niet fout doen.

    Helaas is het zo simpel niet. Vaak zul je zelf keuzes moeten maken, zonder vooraf duidelijkheid te hebben, met het risico het verkeerd te doen.

    De tools

    Inmiddels ik heb ook de tools om met deze (menselijke) neiging om te gaan. En die deel ik graag met je!

    • Sommige dingen worden nooit duidelijk. En dat is oké.
    • Ik herinner mezelf eraan dat ik keuzes maak, beslissingen neem en handel, met de informatie/kennis/kunde die ik op dat moment heb. In de toekomst kijken gaat niet, al wil ik dat heel graag wel.
    • Ik doe mijn best, met de beste intenties. Meer kan ik op dat moment niet doen. Lees meer over zelfcompassie & mild zijn voor jezelf.
    • Ik ben mens, dus fouten maken is onvermijdelijk.
    • Ik probeer van fouten te leren, dus reflecteren, intervisie, feedback vragen, evaluaties. Allemaal manieren om terug te kijken en ervan te leren. Ik toets mijn werk bij mijn coachees.
    • Ik neem de tijd om te verstillen en het antwoord in mijzelf te zoeken. Wandelen, art journalling, schrijven, reflecteren, diep in- en uit ademen, even inchecken bij mezelf. De stilte zorgt ervoor dat ik mijn eigen innerlijke stem & kompas weer hoor.

     

     

    Voel jij jezelf ook zoekende naar bevestiging buiten jezelf? Wil je ook graag weten wanneer je het goed doet? En loop je daarop vast? Schakel gerust mijn hulp in! Of heb je dit helemaal niet?

     

    Dit was deel 1 van een drieluik. Wil je verder lezen? Check dan deel 2: Zeg me dat ik het goed doe.

  • Feel the fear and do it anyway

    In 2017 zat ik in Isla Holbox, Mexico voor een business training. Ik wilde leren hoe ik een online training kon opzetten, zodat ik meer kon gaan reizen.

    In die training van Wonderlijk Werken ging ik kijken naar mijn waarden en wensen in mijn business én in mijn leven. Ook werd ik uitgedaagd om een long ass bucketlist te schrijven. Pff. Haha. Ik vind het heerlijk om te dromen en vooral ook grootse, uitdagen, prikkelende dromen op te schrijven. Maar ik wilde niet persé een checklist hebben met dingen die iedereen gedaan moest hebben in zijn leven. Ik wilde een persoonlijke lijst, waar ik warm voor liep.

     

    Op mijn lijst stond onder andere (waarvan ik sommigen al heb gedaan):

    • Diverse reisbestemmingen
    • Wonen in Parijs
    • Leven in een busje ✔️
    • Een neuspiercing ✔️
    • Een tattoo (is geboekt)

    Maar ook: paragliden.

     

    Het leek mij fantastisch om van een berg af te rennen en dat dan de wind je oppakt, waardoor je, als is het maar even, kunt vliegen als een vogel, terwijl je kijkt naar de natuur onder je en de wolken boven. Je hebt een weidse blik van je omgeving, waarover je zweeft, met fantastische vergezichten. Leek me echt super gaaf! Ik zag voor me dat ik dit in Frankrijk ooit ging doen.

     

    En tijdens deze zomervakantie keken we uit op de berg waar men vanaf sprongen voor, jawel: het paragliden, over het prachtige meer van Annecy. Ik kon er niet meer omheen: dit was mijn kans.

     

    En ik besloot er voor te gaan. De weersvoorspellingen werden iets minder, dus ik had nog 1 dag om de sprong te wagen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik maakte de afspraak en de volgende dag zag ik in een busje met 6 Fransen en ik. De chauffeuse van het busje crosste zonder angst de smalle bergwegentjes naar boven. Terwijl we hoger kwamen,  werden de uitzichten steeds mooier. Onderweg kreeg ik de instructie. Het laatste stukje van de berg was alleen toegankelijk voor mensen met een toegangspas. Eenmaal boven was het druk met mensen. Begrijpelijk, want het uitzicht was er erg mooi.

     

    Na een klein stukje omhoog klimmen kwamen we op een steil stukje helling met kunstgras. Aan het einde van het kunstgras kon je niet naar beneden kijken. Ze vertelden me dat het daar steil naar beneden ging en dat je daar niet terecht wilde komen… Yikes.

     

    Mijn instructeur legde het scherm klaar. Ik kreeg van alles aangeklikt en een selfie stick met camera in mijn handen gedrukt. En de vraag of ik klaar was om te gaan rennen, heel hard rennen. En dat deed ik. Met alles wat ik in mij had rende ik. De gilder kwam omhoog, pakte wind en wij (de instructeur en ik) renden van de berg af tot onze voeten de grond niet meer raakte, maar we door de lucht vlogen. Wow!

     

    Uitzicht over het meer van Annecy
    Ik net geland

    Ik genoot van het zweefgevoel en het mooie uitzicht. Ik mocht nog een stukje zelf sturen. Maar voor ik het wist was het tijd om te gaan landen. Het vloog voorbij en voor je wist stonden we weer aan de grond. Wat een adrenaline rush! Dit had nog wel langer mogen duren. Zo gaaf!

     

    Vond ik het spannend? Ja, er zijn zelfs opnames van ik die aan het gillen is omdat de instructeur even acrobatische trucjes liet zien. Was ik bang dat het fout zou kunnen gaan? Jazeker. Maar toch wilde ik het doen. En toch deed ik het. Ik wil niet leven in ‘als, dan’, of zoals ze in Amerika zeggen: what if. Want het kan fout gaan en het kan goed gaan. Je hoeft geen roekeloze dingen te doen, maar laat angst je niet leiden om de dingen te doen die je wilt doen.

     

     

    Wat staat er op jouw bucketlist? Wat vind je spannend en stel je uit? Of doe je het toch?