Overbelasting

“Dit moet toch anders kunnen?”
De wereldverbeteraars, de pioniers, de visionairs, de innovators, de perfectionisten, de activisten, kortom: de idealisten. Allemaal hebben ze één overeenkomst: ze zetten verandering in gang, want ze willen het verschil maken. Omdat ze hebben een beeld voor ogen hoe het ook kan. Soms op het gebied van zichzelf en hun directe omgeving, een klein stukje van de wereld en soms zien ze een ideaalbeeld voor zich voor de hele wereld. En die verandering die komt er, maar wel in kleine stapjes. En dat maakt deze idealisten kwetsbaar voor burn-out.

Het verschil willen maken

Veel mensen starten hun studie en daarna hun loopbaan met het idee om de wereld te veranderen. Of een klein stukje van de wereld. In ieder geval wel een verandering teweeg brengen. En dat is prachtig.

Vaak is het ook enorme drijfveer. Iemand die strijd voor een betere wereld of idealen nastreven wordt ook wel een idealist genoemd.

Idealisten hebben een bepaald beeld voor ogen hoe het anders kan en dat willen ze realiseren. Daar zetten ze zich dan voor in. Vol energie. Die stip op de horizon zorgt er voor dat ze blijven volhouden.

Kwaliteiten

Iemand die idealen nastreeft heeft vele mooie kwaliteiten. Ze strijden immers voor een goede zaak of voor een principe, heel erg waardegericht.

– Een doorzetter
– Betekenisvol willen zijn voor een ander
– Visionair en vooruitstrevend
– Creatieve denker, out-of-the-box en groots denken
– Principieel
– Kan niet tegen onrecht
– Komt op voor anderen, die dat niet altijd zelf kunnen
– Gelooft in hun zaak
– Groot verantwoordelijkheidsgevoel
– Zet verandering in gang
– Actiegericht

Beroepen

Opvallend is wel dat idealisten zich in bepaalde beroepen het meest openbaren.

• In het onderwijs. Docenten, leraren.
• In de zorg. Hulpverleners. Dokters. Mantalzorgers. Therapeuten. Etc.
• Juristen en advocaten.
• Bij de overheid. Ambtenaren.
• In de politiek.
• Ondernemers.

Daar waar je je in kunt zetten voor anderen of voor je visie. Daar waar je het verschil kunt maken.

Lange termijn

Alleen is een ideaal voor het lange termijn effect en soms is het zelfs onhaalbaar.
Dus strijden voor iets zonder de opbrengsten te zien, kan slopend zijn.
Je vecht, je strijd, je zaait, maar wat levert het op? Waar doe je het voor? Wat krijg je er voor terug? Hoe hou je het vol, zonder zelf er aan onder door te gaan?

Concreet

Wat vaak onderdeel is van de frustratie is dat er geen concrete vooruitgang is. Veel plannen en praten, maar weinig actie.

En dat terwijl jij vooruit wil en de noodzaak ziet dat er verandering moet plaatsvinden. En wel nu (en niet volgend jaar). Maar verandering heeft tijd nodig en dat kan enorm frustreren.

Negativiteit

Ook loop je vaak tegen weerstand op. Muren en blokkades van anderen en door anderen. Telkens de deksel op je neus kan heel intens zijn.

Constant het gevoel van afwijzing en van anders zijn. Onbegrepen voelen. En daardoor vaak ook heel eenzaam.

Toch heb je anderen nodig om de verandering door te voeren. En dat is lastig.

Ideaalbeeld

Daarnaast zie ik ook dat activisten en idealisten een beeld voor ogen hebben dat ze willen bereiken. Een ideaalbeeld dat ze in actie zet, maar ook in actie houdt. Want het is een beeld van perfectie, als een stip op de horizon, waardoor je er nooit bent. Een ratrace die nooit stopt.

Kritisch

Niet alleen perfectie van zichzelf vragen, maar ook van anderen. Altijd kritisch op zichzelf en op een ander. En dit kan soms een beetje doorslaan. Het wordt dan rigide en perfectionistisch. Je gaat op elke slag zout leggen. Maar dat kost ook veel energie.

Burn-out

Veel van deze mensen komen met een burn-out thuis te zitten. Uitgeput en gesloopt. Zoveel gegeven dat het hun eigen gezondheid heeft gekost.
Dat is gelijk ook de keerzijde van idealistische kwaliteiten.

• Rigide zijn (in denken en handelen), heel zwart-wit. Iets is goed of fout, en niks er tussen in.
• Perfectionisme. Alleen perfect is goed genoeg.
• Doelgericht. Het doel behalen is het enige wat er toe doet. Het proces geeft geen voldoening.
• Koppig. Maar één weg zijn die goed is. Anderen manieren zijn uitgesloten. Het op jouw manier willen doen.
• De last van de hele wereld willen dragen.
• Het redders syndroom. Je nodig voelen. Je bestaansrecht bouwen om anderen te helpen en te redden. En hulp vragen is vaak ook heel lastig.
• Altijd alles geven. Vol gas ergens voor gaan. 200%.

Balans

Als je bovenstaand lijstje leest, snap je wel waarom mensen, die idealen nastreven vaker een burn-out hebben of veel stress ervaren.

Dit is geen reden om je idealen op te geven en niet meer te strijden voor een betere wereld. Want ook idealisten zijn nodig.
Deze wereldverbeteraars, dromers, veranderaars en activisten zijn heel hard nodig. Dus we willen juist NIET dat ze opvallen.

Maar zoals met alles is doorslaan geen goed idee. Je raakt de balans kwijt. Het moet gewoon nooit ‘te’ worden (behalve ‘tevreden’ en ‘tequila’ 😉 ). Niet teveel na de een of naar de andere kant. Dat is evenwicht.

Voor wie is idealisme burn-out herkenbaar? En eventueel zelfs een valkuil?

Herken jij jezelf hierin en wil je voorkomen dat je in een burn-out terecht komt? Neem dan contact met mij op.